Hij hing er zo mooi, aan een plankje, ik was meteen verkocht, door de kleur groen zou hij geweldig in mijn kamer hangen, en niet te vergeten hij zou ook mooi nagemaakt kunnen worden. Ik kreeg hem kadoo en dit is het resultaat.
2 kraplapen, een schulk, de voering en de buitenkant van een jack en een rode zakdoek. Twee schattige dorpskonijntjes.
Een schulk, een stukje zeeuwsstof en een rode zakdoek.
Een dorpshondje.
Bij tellsel kun je antisnurk kussen kopen. Volgens tv werkt het als een tierelier. Je kunt niet op je rug draaien dus ook niet snurken. Ik die al jaren waker lig van snurken maar geen cracker mag eten op bed omdat dan Remy wakker ligt vind het wel wat. En we besluiten hem te bestellen.
Na een eeuwigheid worden ze bezorgt. Die avond word ie meteen geprobeert. Het is 5 minuten heerlijk stil en dan begint het gesnurk. Remy hoeft niet op zijn rug te draaien om te snurken, hij kan het ook op zijn zij.
Dus de kussens worden omgedraait en nu hebben we 2 mooie kussens die ukkie gebruikt om haar kikkie´s in te leggen. Dienen ze toch nog ergens voor.
Gelukkig kregen wij er gratis, stoffers bij. Electische nog wel. Mooie knal groene, 1 voor computer, 1 voor kleine dingen en 1 voor plafond. Ukkie dolgelukkig, want wie heeft er nou zulke mooie harige stoffers die knal groen zijn. Niemand toch. Ze pakt meteen een haarborstel en begint volop te borstelen in die mooie groene haren.
Zo komt alles toch nog goed.
Kikkie, het groene hondje en allerliefste knuffel van Ukkie heeft het koud. Mama had al es een stiekie om zijn middeltje genaait op vraag van Ukkie, maar dat heeft niet echt geholpen.
Mama kan wel knuffie´s naaien maar kleren is andere koek, dus ik had gezegt dat ze het maar aan anderen moest vragen. Maar tot op heden heeft kikkie nog geen kleertjes en nog steeds koud.
Toen we gister ukkie gingen halen, kwam ze ietwat verdrietig naar me toe. Weer niet mam. En ze wilde ter plekken beginnen te huilen. Geeft niks lieverd, morgen ben jij bij een vriendinnetje en dan gaat mama het gewoon zelf proberen. Ze is getroost.
De volgende dag zoekt ukkie stofjes uit. En ik ga het maar proberen. Ik frobel wat, een woord wat ik vaak hoor maar nog steeds niet weet wat het precies betekent, maar ik neem aan dat het wel van toepassing is op het knippen en rommelen van kleertjes. Ik strijk wat, naai wat en trek het kikkie aan.
Balen de lange mouwen zijn te strak en kikkie kan het niet aan. Besluit gewoon de mouwen eruit te knippen en een beetje te zigzaggen. En dan na uurtje is het klaar.
Niet gek al zeg ik het zelf. Kikkie is meteen wel zo´n 50 jaar ouder met deze kleding maar goed. Denk dat ukkie wel in haar sas is.
Vraag me af of kikkie ook barbiekleertjes ofzo aankan.
Maar voor nu heeft kikkie het niet meer koud.
Mammm??? Doe je lippen es zo zegt uk en tuit haar lippen, ik doe haar na en vraag tussen de getuite lippen, waarom???
Ik ga je opblazen zegt ze ze tuit haar lippen haalt een teug adem en wil direct beginnen, gauw duik ik weg. Ik ben geen ballon!!!
Mammmm??? jaha, we leven in een zorgland hé. Daarom geven wij haititie geld hé.
Mammmm??? ik heb een luchtballon getekend, daar zitten jij en ik in. We gaan opa halen uit de hemel.
Onze uk is bang voor slapen op zolder, daarom sliep ze in onze slaapkamer. Maar omdat dat toch eigenlijk niet super is en we boven die enorme ruimte over hadden is besloten de zolder om te toveren in 2 kamers. We zouden het eerst groots aanpakken, maar toch is er maar besloten om er een meerjarig plan van te maken en het eerst op te knappen met eenvoudige middelen. Dat is goed gelukt en we hebben dus relatief goedkoop 2 extra kamers. En hopenlijk komt er dit jaar nog een dakraam.
De eerste nacht hebben we onze nieuwe kamers geviert met een tekenfilm die toevallig op tv was. Chippie, wat drinken. Uk viel tijdens de film in slaap en werd overgetilt
De 2de nacht toen we uk naar bed brachten ging het er wat anders aan toe. Uk huilen en meppen en ze deelde ff mee dat ze vast niet van plan was om op zolder te slapen. Bang, buikpijn. En ze stapt uit bed om te vertrekken. Lief word ze weer haar bed in gedirigeert waar ze verteld dat ze toch maar beneden gaat slapen. Als ik zeg dat haar bed hier staat, en wij hier ook slapen deelt ze mee dat het haar niks uit maakt en dan ze wel in haar eentje beneden in de bank slaapt.
Na zoveel moeite vinden wij het tijd dat onze uk leert om alleen op een kamer te slapen, wij zijn super dicht bij. Dankbaar dat de vaste muur er nog niet inzit besluiten wij de schuifpanelen die als muur fungeren helemaal open te schuifen haar kussen word omgedraait zodat ze ons kan zien en wij blijven bij haar. Dat is geen probleem ik ga toch meestal gelijk met uk naar bed, of ik ben er al en uk komt wat later.
Zo wil ze wel proberen of ze slapen kan, maar s´nachts hoor je ik ben bang, gevolgt door rennende voetjes en een mega duik in ons bed. Gaan we naar beneden, bij oma krijg ik altijd kinderkoffie probeert ze. Nee uk, we gaan niet naar beneden, we blijven gezellig hier. Ze krijgt wat drinken, maakt enorme stampij maar we blijven boven.
De volgende dag, gaat het toch wat makkelijker, ze speelt veel op haar kamertje, en de schuifpanelen kunnen wat verder dicht. s´nacht horen we wel de rennende kindervoetjes met een duik in ons bed maar ditkeer geen stampij en de volgende morgen wil ze zelfs wat langer blijven liggen.
De dag daarna zijn de schuifpanelen nog verder dicht, heeft ze naast haar bed een eigen lampje, mooie tatofage op de muur en ze lijkt zich er helemaal bij neer te leggen. s´nachts slaapt ze voor de eerste keer helemaal door en om 8 uur word ze wakker. Trots als een pauw dat ze doorgeslapen heeft.
Waarom ukkie bang is op de zolder is ons een raadsel maar zo moet het lukken. En wie weet als er ooit een wand tussen komt dat ze niet meer bang is.
We zijn op de goede weg.
Het was ff stil, en na die stilte hebben wij ineens een enorm huis. Eetkamer, keuken, kamer en 2 slaapkamers. Wat wil een mens nog meer.
Mooi hé. Als je dan toch vaak op bed ligt dan kun je geen betere plek hebben als deze plek.
De kleuren hebben we gekozen omdat er groene vloerbedekking lag, zo hoefde we geen andere vloer te nemen. De vierkantjes op de muur hebben ook een reden, achter de vierkantjes zitten paarse zonnetjes. En ik had ff geen zin in zonnetjes of een muur witten, de plakfolie gehaald en vierkantjes uitgeknipt. Vind het zelf wel leuk, en als ik zin heb in rondjes knip ik toch rondjes uit.
Hoewel bij ons alles zwart grijs en wit is, met een tikkie paars en blauw, vind ik deze kleuren toch ook wel erg leuk.
Nog ff de eetkamer.
Luxe hé, we kunnen nu tegelijk aan tafel. :)
Vandaag was mijn halfjaarlijkse controle weer. Mijn bloedwaardes waren erg mooi zelfs met wat minder medicijnen.
We hebben ook nog over de puctie gesproken, vooralsnog is alles goed, helaas is er 1 ziekte niet uit te sluiten door de ziekte van hashimoto. Omdat ik van deze ziekte de symptonen niet heb gaat de dok er vanuit dat ik die ziekte niet heb. Maar hij blijft wel allert op de mogenlijkheid. Dus word er elke 2 jaar een echo gemaakt en mocht ik toch een symptoon krijgen, zoals bv koorts of ineens afvallen dan is hij direct allert.
Hoop dat ik het beetje begrijpelijk heb uitgelegd.
Zo moe, dat je hand omhooghouden om je tanden te poetsen te vermoeiend is,
Dat als je in een wachtkamer wacht en er begint een man te praten met een te zware basstem je door de grond wilt zakken.
Dat je het licht niet verdragen kan.
Dat je als je naar bed gaat je kleding niet uit kunt trekken maar eerst een paar uur moet slapen.
Dat je je afvraagt of je even op de staat kunt liggen om uit te rusten zonder dat je lastig gevallen word.
Dat je trillend van de trap afloopt.
Dat je constant hetzelfde kan kijken op t.v. omdat je te moe bent om te concentreren.
Dat je de hele dag wilt slapen.
Dat als je vriendje op bezoek is geweest en hij heeft teveel gepraat je meteen instort als de deur dicht is, en je dan op de grond ligt te bedenken wat je eerst gaat doen als je weer wat energie hebt, naar toilet of meteen maar naar bed.
Dat je geeneens beseft dat je nog op aarde bent.
Etc. Etc. Etc.
En dan zijn er nog mensen die niet geloven dat je zo moe bent. Alleen omdat er geen diagnose is. Niks zwart op wit. Niets aantoonbaar.
Je ziet het aan de gezichten, je merkt het aan de opmerkingen. Ga es stukkie fietsen. Sta es wat vroeger op. Stop met roken. Ga es wat doen!!!! Als is het maar iets. En als het ff kan opbouwen vooral elke dag wat meer. En als je dat dan probeert omdat ze toch niet ophouden en het lukt niet. Loser, geen ruggegraat, ze wil niet.
Je kunt niet moe zijn als er niks is. Toch?????
En dan tijdens de zwangerschap 2 diagnoses. De autoimuunziekte hashimoto welke erfelijk kan zijn.(Laat onze Uk het aub niet krijgen) aantoonbaar door een grote hoeveelheid antistoffen in bloed en de autoimuunhuidziekte pasini en pierini. Met alle gevolgen van dien. Hoe hebben ze dat in vredesnaam kunnen missen.
Nu 5 jaar geleden is de diagnose gesteld, een lustrum. Met die diagnose had ik bepaalde mensen wel om hun oren willen meppen. Zie je wel, ik zei het toch!!!! Maar wat schiet ik daar mee op. Bedoel zij die mij kennen hadden moeten weten dat als ik zeg dat ik moe ben ik dat ook ben. En mij moeten vertrouwen.
Toch valt het me tegen dat maar 1 dokter gezegt heeft. DUS TOCH!!!!. Tis geen sorrie ik geloofde je niet. Maar tis ietsje. Maar dat is alles. Gek dat men wel duidelijk maakt dat ze je niet geloven, maar daarna niet duidelijk maakt dat ze ernaast zaten.
Na de diagnose en met veel medicijnen is mijn moeiheid vermindert, de straat trekt niet meer, en mannen kunnen weer praten tegen mij, ik kan weer beetje t.v. volgen. Mijn dag bestaat nog steeds voornamelijk uit slapen, maar ben dankbaar voor mijn bed en de ruimte waar hij instaat stel je zonder es voor dus zo erg is het slapen niet. Wanneer mijn grenzen worden overschreden of de stress word te hoog dan kunnen wij dat nu als gezin opvangen.
Ik kan zelfs weer fietsen op een electrice fiets. En samen met Remy kan ik onze dochter opvoeden. Ook al moet ze daarvoor 2x per week op school overblijven zodat ik de hele dag kan slapen. Maar als dat het ergste is. En voor hen die ons wisten te vertellen dat wij geen kinderen mochten omdat ik ziek was. Denk toch na eer je wat zegt.
En voor nu, ik heb een mooi gezin, lieve man die heel veel doet en een lieve dochter. Mijn ziekte is geaccepteerd en wij kunnen er goed mee leven. Voor de beperkingen krijgen we andere dingen terug. En zo hoort het ook.
Rest mij alleen te zeggen, als iemand zegt ik ben moe of heb pijn dan is dat ook zo. Een mens heeft nl betere dingen te doen dan hele dag op bed liggen en zien hoe het leven voorbij trekt zonder deelname.
Mijn hart is nog steeds regelmatig van slag. En hoewel geen kwaad kan volgens dok, vind ik de hoeveelheid ondanks medicijnen toch wel eng af en toe.
Schijnbaar vind Remy dat ook, hij heeft zich opgeven voor cursus reanimeren en start daar vanavond mee. En als hij toch bezig is, doet ie gelijk maar cursus kinderreanimeren erachter aan.
Wat een toppertje.
We hebben een nieuwe ketel sinds een jaar of 5, dat is nog relatief nieuw. Maar zoals u al wel es gelezen heeft is het een ketel met een eigen wil.
Onze gasverbruik is flink verhoogd en af en toe doet ie vreemd, maar ja, hij geeft geen code en als ie geen code geeft is er NIKS mis mee. Wij weten wel beter.
Regelmatig moeten we resetten, of we hebben koudwater, maar geen code dus oke. Het hoge gasverbruik ligt aan onszelf. Geen code, geen fout. Ook al veranderde er niks aan onze leefwijze. Het ligt niet aan de ketel.
En toen, eindelijk een code. Eindelijk dat heeft lang moeten duren. De code geeft storing in de printplaat aan en die word vervangen. Het gaat ff goed.
Tot vandaag, vandaag valt de ketel weg, en komt weer terug, na gelang hij zelf zin heeft. Tussen de storingen door lukt het me met veel moeite een bakkie warm water te krijgen. En dan valt ie helemaal weg. Jippie, want stel je voor, ik bel en ze vragen naar de code en die heb ik niet. Dan maar helemaal uit. Dan zien ze ook wel dat ie niet werkt.
Toen ie helemaal weg was belde ik op. Mevrouw ??? vraagt de telefoniste wat voor code geeft ie aan. Niks zeg ik, geen letters, geen cijfers, niks. O, nou dan zal ik maar iemand sturen.
Hij blijft uit, en dan komt de meneer de reperateur. Reuze vriendelijke man. Hij loopt naar de ketel en die begint spontaan weer op moment dat hij kleppie opent. Maar geen code. Ik leg uit wat er aan de hand is en hij belt fabrikant. Op dat moment valt ie weer blanco. Hij zegt dat ook meteen maar, en ik zeg, wat dacht je, ze spoort niet......
Er is iets met de electrische huppeldepupvoorziening en hij word gerepareert. Half uur later doet alles het weer voor zolang het duurt. En ik, ik ben alleen maar blij dat ik huur want stel je voor dat je elke keer zelf alles moet betalen.
En als ooit de ketel werkt, dan gaat het net als de vorige ketel die deze meneer nog kon herinneren. Dan is ie overdatum en word ie vervangen door een nieuwe en dan begint het weer van voor af aan. :)
knoflook!!!!
fiets ik met ukkie aardig snel op de electrofiets en ben in gesprek, mis ik de fietsafslag, kom ik op de rotonde voor auto´s terecht, verbaas ik me waarom die auto zo vreemd staat, en dan kom ik erachter dat ik helemaal verkeerd zit, ik maak verontschuldig gebaar tegen de automobilist, rij daarna verkeerd het fietspad op waar ik me ook verontschuldig tegen de fietsster die de lol er wel van in zag. Ikkie niet.
Ik hoor Remy nagalmen in mijn achterhoofd, gaat weer zo´n blondgeverfde miep heen die geen sjoegge heeft van verkeer. Zuchhhttt.
Raadsel hoe ik daar heb kunnen belanden, geen ander excuus dan dat ik normaal andere weg neem, maar dat dit wel de weg is die wij altijd met de auto rijden.
Een schoolgaand kind is meteen het doelwit van allerlei virussen en hoofdluis. Nou heeft onze uk de hoofdluis nog steeds kunnen ontwijken, maar als er iets heerst is het voor Uk meteen raak.
Daarom kregen wij deze week een gratis onslakkingkuur. Onze Uk op zondag en maandag en ik op dinsdagavond en woensdag. Errug lastig als je dan een Ukkie naar school moet brengen. Plastic zakje in de jas, en uk duidelijk maken dat er alleen een klein kusje af kan zodat haar ma hem direct kan smeren.
Nu nog ff wachten op Remy hij sluit altijd de rij.
En gister is het onze kanjer gelukt, haar angst heeft ze opzij gezet, ze zou niet huilen, ze ging er helemaal voor. En met papa is het gelukt. Aan het eind van de les kreeg Ukkie haar gewilde schubje.
Wat een supermeid!!!!!
foto: Ukkie
De vakantie heeft me erg veel energie gekost, maar langzaamaan komt er weer ietsje terug. Vandaar de korte afwezigheid.
Brengt me op volgende, zoals u weet zijn wij klein behuisd, en durft dochterlief niet op zolder te slapen waardoor ze nu in de wandelinkast slaapt. Beregezellig zo´n ukkiepuk die snurkt, praat en huilt in haar slaap. Maar ideaal is het niet.
En het wonen eten slapen op 60 vierkante meter begint me toch wel beetje op te breken. Vooral ook omdat we op zolder enorm veel ongebruikt ruimte hebben waar best wat mee te doen valt.
Dolgraag wil ik 2 slaapkamers boven hebben, maar Remy ziet op tegen het werk. En het is veel werk. Maar gister heb ik hem gevraagt om erover na te denken. Ik bedoel Uk blijft niet eeuwig 4 en ze is niet van plan bij ons weg te gaan naar haar eigen kamer tot ze 12 is. Ze denkt dat ze dan wel durft.
Er zit dus eigenlijk niks anders op dan met zijn allen naar boven, en daar heeft Ukkie en haar mama wel oren na. En heel langzaam aan ook papa.
Dus de planning is als volgt, de slaperkamer van ons word eetkamer met een plant op de tafel want dat wil Ukkie. En GEEN computer op de eettafel.
De inloopkast word een inloopbergruimte.
Boven komen 2 slaapkamers. Daarvoor moet er wel nog een dakraam komen, schuifdeuren om meer bergruimte te creeren, als kan verlaagd plafond en een tussenwandje. Dit verspreid over meerdere vakantiegeldjes. Dus met andere woorden het gaat wel ff duren. Geeft niks, we hebben de tijd en als het dakraam erin zit kunnen we wel alvast naar boven.
Dat issss de planning, nu maar hopen dat het ook gaat gebeuren en dat we daarvoor een leermeester voor Remy kunnen vinden, want hoe verlaag je een plafond en plaats je schuifwanden en een tussenwandje???
De vakantie is om, de feestdagen zijn afgelopen de eerste luizebrief is weer in de pocket en langzaam aan begin ik ook weer wat op te knappen van de vakantie.
En dan ligt er ijs, voor onze neus. Dus af en toe ff ijs op met Uk. Uk die niet meer in de dubbele glijders trapt en dat zou ik ook niet doen als ik iedereen met zulke mooie schaatsen zag.
Uk mag van haar nieuwjaarsgeld ook schaatsen kopen. We passen eerst maat 30 maar die zijn te groot, de verkoopster zegt ik zou ze toch maar kopen dan zijn ze op de groei. Ik heb ervaring met schaatsen op de groei dus ik zeg meteen doe maar maatje kleiner. Dit jaar zijn haar voeten 3 maten gegroeit dus het heeft geen enkele zin om 1 maat te groot te kopen. Ze is er zo wie zo volgend jaar uit dus goeie passen die niet te duur zijn omdat ze er volgend jaar toch uit is. Maar hé volgend jaar is er weer een nieuw jaar dus kan ze ze zo nodig dan weer kopen.
De verkoopster haalt maat kleiner en ukkie begint de glinsteren. Deze kunstschaatjes hebben een bontrandje. Ze past ze en moet van de verkoopster gaan staan. Als ze gaat staan begint ze nog meer te glinsteren en te smilen. Kijkt ze zeg ik kan al staan. Dat heb ik net geleerd en met grote trots koopt ze haar eigen schaatsjes zelf en holt ze zowat naar buiten toe om maar snel op het ijs te komen.
En iedereen die het horen wil krijgt te horen dat zij nieuwe kunstschaatsen heeft.
Allereest iedereen de beste wensen voor het nieuwe jaar.
Wij zijn op 2 januarie naar de zweedse woonwinkel gegaan om mijn wens in vervulling te laten gaan. Geen naad meer tussen de matrassen. Want ik ben steeds degene die erin ligt als onze Uk die nog steeds snachts niet doorslaapt besluit bij ons te komen.
Gilt ze meteen ik wil niet in het midden. Het midden is dan ook geen pretje voor een moeder met een chronische vermoeidheid. Niet alleen lig je in de naad, ook is het bed van Remy lager dan mijn bed door verschillende matrassen dus je ligt ook nog es op een helling en als dat nog niet erg genoeg is zijn zowel uk als remy heetbloedig en werken als 2 kachels en als je dan denkt dat je alles al gehad hebt dan beginnen ze beiden te snurken.
Uiteindelijk beland ik op de bank en liggen de 2 heerlijk te slapen op mijn traagschuimatras speciaal voor mij uitgezocht om de pijnlijke drukpunten en mijn rusteloze benen en wiebelvoeten te verlichten.
Het eerste dekmatrasje was niks, we hadden nog steeds een helling van 2 cm dus we moesten wat nieuws. We gaan weer naar het zweedse warenhuis en helaas hadden ze geen matras van 180 die moet speciaal besteld worden, dus eerst maar remys bed ophogen, laat matras maar zitten. Ben toch wel ietwat teleurgesteld want als je dan toch wat wil kopen dan hoop je ook dat het er is.
We gaan nog ff naar de koopjes hoek en daar lig zowaar een matras van 180, voor de prijs wat wij er voor overhadden. Dat noem ik voorzienigheid. Remy ziet het niet zo zitten. Geen idee waarom niet want had ie in de stelling gelegen dan hadden wij hem gekocht en nu ligt hij hier en wil hij hem niet meenemen. Auto te klein, enz.
Nou daar gaat een gemiste kans zeg ik en we zouden weggaan. Maar Remy ziet dat de belangstelling groot is van andere mensen voor matras en hij verandert van mening.
Het matras blijkt helemaal gaaf te zijn, en is afgekeurd op de verpakking. Dus we nemen hem mee. Hij past probleemloos in Remy´s kleine kiwi en thuis gekomen zijn we niet wat blij met onze gave goedafgeprijste dekmatras. Dat heeft toch zo moeten zijn. Voorzienigheid, ons lot.
Raadsel is me alleen dat we 180 genomen hebben. De bedden zijn nl 160, de matrassen samen zijn 170 en het dekmatras 180. Als we zo doorgaan dan is de hele kamer bed.
Toch is het dekmatras een beetje vreemd. Je koopt uiteindelijk een goed bed, in mijn geval traagschuim, en Remy ander soort om er vervolgens een dekmatras over te doen. Voor ons is het een oplossing om de naad weg te werken. Maar bij het zweedse warenhuis word het ook verkocht als 1 geheel.
Je hebt niks aan een goed matras, als je er een dekmatras overheen gooit lijkt me.
En nu ga ik wat slapenloze nachtjes tegemoed, mijn voeten gaan wiebelen, mijn zolen branden, mijn kuitens worden stijf en draaien zal moeilijk gaan. Maar uiteindelijk gaat mijn lichaam wennen aan dit dekmatras en als we dan weer es met zijn drieen in bed liggen dan lig ik niet meer in de naad, en als uk en Remy gaan snurken dan zeg ik gewoon jullie naar de bank en dan heb ik een 180 bed helemaal voor mezelf. :)
Eerste kerstdag brachten we door bij het chinese restaurant asian delight.
kip met chashew noten.
lamsvlees
patat met frikandel en ei
bananensplit
sorbet
dame blanche.
We hebben heerlijk gegeten en het was reuze gezellig, ukkie kon haar gang gaan want het restaurant was ook nog es vrij van andere eters. Dus rennen, dansen en kleuren.
En niemand had last van haar. ;)
tweede kerstdag hebben we heerlijk gegourmet bij zuslief. Helaas zijn we vergeten foto´s te maken van het wild, vis en vleesgourmet, maar wel hebben we een foto van het kunstwerk wat Ukkie maakte op de muur van haar tante.
Uk kunt wel zien dat ukkie zich best vermaakte en wij hebben ook een leuke dag gehad.
Wij wensen iederen hele fijne kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar.
en voor hen voor wie de feestdagen en het nieuwe jaar minder fijn zijn.
Heel veel sterkte, een dikke knuffel.
ps, kaart is gemaakt door ladybird.
Had mijn medicijnen weer online besteld en het zou klaar staan in de apotheek.
Het is iets minder dan normaal, want van sommige medicijnen had ik nog wat, maar al met al toch tasje vol. Het staat ook op de grond omdat er voor zo,n grote tas geen plek is op de plank.
Als ze de tas overhandigt zie ik dat het een vrolijke gouden tas is. Ik kijk er eerst in of alles erin zit en dan lees ik wat er op de tas staat.
Er staat op prettige kerstdagen en een gezond 2010. Op een apotheektas vind ik die tekst toch een beetje mwaaahhh.
Laatste reacties